HSMAI weblog

Hoe is het nu met..... Ilco van der Linde?

Ilco van der Linde (44) sprak op Evenement 2006 als cofounder en algemeen directeur van Dance4Life over passie. De bijdrage maakte veel enthousiasme los. Een paar maanden later ontving hij voor Dance4Life de prijs Evenement van het jaar 2006. Nog weer een paar maanden later trok hij met zijn vrouw en drie dochters de wijde wereld in voor een wereldreis van minstens twee jaar. In het kader van ‘hoe is het nou met …’ hebben we Ilco gevraagd om zijn zelfverkozen stilte even te doorbreken met een column.

OP WERELDREIS
Het gezang van de muezzin zweeft zwoel boven de Omo Vallei, hier in het zuiden van Ethiopië. Mijn gedachten dwalen af naar die ontplofte mailbox, waarin vrienden en familie vanmiddag waarschuwden voor ‘het gevaar Wilders’. Ik reis al meer dan een jaar met vrouw en drie dochters door Afrika en in de komende weken staan Soedan en Syrië voor de boeg, landen waar men nogal boos was op die Deense cartoons die de profeet Mohammed belachelijk maakten. ‘De woede op de Nederlanders wordt nog veel erger, misschien gaan ze je wel lynchen’. ‘Als je een Nederlandse vlag op je auto hebt dan moet je die maar weghalen’. Op mijn auto zit alleen een sticker van Ajax. ‘Misschien moet je toch maar niet meer verder reizen’. Mooi niet!

Tijdens de reis zijn we twee keer bestolen. Eén keer nog in Europa, tijdens het carnaval in Venetië, en één keer in Kaapstad, de enige witte stad van dat donkere Afrika, dat ons verder geen enkel leed heeft berokkend. Integendeel. In de Islamitische Republiek Mauritanië kregen we een klein jaar geleden fikse autopech. Gesluierde mannen vervoerden onze kapotte auto uit de woestijn naar de hoofdstad. Gesluierde mannen haalden eten voor mijn gezin en schone kleding. Een vrouw in burka kon ons prima helpen in het ziekenhuis, haar ogen vertelden genoeg over haar genegenheid. In Egypte ontmoette ik een vrouw die mij de hand niet wilde schudden, maar na drie keer was ik er aan gewend en begroetten we elkaar vriendelijk met een kleine buiging en de hand op ons hart. Nergens anders dan in de hoofdstad van het Islamitische Mali zagen we zoveel vrouwen op een brommertje. In noord Mozambique sluit de Madrassa (Koranschool) af met swingend gedans. En overal die gastvrijheid! Kom bij ons eten, kom bij ons slapen, vier met ons die bruiloft mee, wil je wat hout voor een vuurtje? Het weinige dat er is wordt met plezier gedeeld.

Reizen door de wereld verwoest vooroordelen, maakt het vreemde toegankelijk en verjaagt de meeste vrees. Immers, je kijkt nergens tegenop, je zit er gewoon ín en dan ervaar je de nuances. Zo leer je ook over de diversiteit bij moslims onderling. Je hoort in gesprekken hoe men afstand neemt van extremisten en zelf op zoek is naar vernieuwing, met respect voor de eigen culturele en historisch gegroeide waarden en normen. Bovenal leert reizen je iets over prioriteiten. Dagelijks overlijden in Afrika duizenden mensen aan honger, aids, tbc of malaria. En eigenlijk willen al die mensen, ongeacht hun geloof, niets anders dan wij: wat voedsel en medicijnen en een toekomst voor hun kinderen. Kan er iemand in Nederland opstaan om te roepen dat de mediahausse en door politici gemaakte films dáár over zouden moeten gaan? En als dat nou teveel gevraagd is, omdat die zelf gezaaide woede onder moslims veel te fijn bijdraagt aan de profilering … zullen we dan misschien wat geld inzamelen om een aantal prominente relschoppers een paar jaar op wereldreis te sturen? Volgens mij wordt iedereen daar beter van.

En wat brengt deze reis mijzelf? Allereerst ruimte om eens rustig en trots terug te kijken. In de afgelopen 25 jaar heb ik projecten als Bevrijdingspop, de Bevrijdingsfestivals, het 5 mei concert op de Amstel en Dance4Life van de grond getild. Dit leverde plezier, prijzen en werk voor velen. En bovenal bracht het mensen tot elkaar. Zowel fysiek (verschillende baby’s zijn er het bewijs van …) als ook in spirit. Er zelfs tijd genoeg om over die 25 jaar een boek te schrijven, ter inspiratie voor alle toekomstige organisatoren.
Ook besteed ik veel tijd aan fotografie. Het was altijd al een passie, maar nu er publicaties en exposities volgen wil ik mijzelf daar graag nog verder in bekwamen.

En ja, er broeit ook alweer iets nieuws. Het idee om met gelijkgestemden in Jeruzalem, Washington, Rome en Cairo te werken aan een nieuwe ontploffing van positieve energie. Een hartverwarmend project, dat de islamfobie bij de lurven pakt en de vele waarden en doelen vooropstelt die de wereld kunnen binden…

To be continued, hoogstwaarschijnlijk.

Ilco van der Linde

Addis Abeba, Ethiopie 

Voor meer informatie over het werk van Ilco: www.ilcovanderlinde.nl

Voor meer informatie over de reis, zie het wekelijkse weblog van zijn vrouw, kinderboekenschrijfster Anna van Praag: www.annavanpraag.nl

Voor meer foto’s van de reis: zie site van Ilco, pagina ‘fotografie’.

Van 25 april tot en met 5 mei 2008 wordt er in het Cultural Wheel te Cairo een foto-expositie georganiseerd van Ilco’s foto’s in Afrika: “Many faces – one World”.

Hoe is het nu met..... Berthold Gunster?

Ja, maar het gaat toch goed zo?

Beste vrienden van de HSMAI,

Als je onderneming in gevaar verkeert, stop dan nu met lezen.

Je hebt immers wel wat beters te doen.

Deze column is vooral bedoeld voor diegenen met wie het goed tot zeer goed gaat.

En die geneigd zijn ook in 2008 de bestaande business goedgemutst & vrolijk fluitend voort te zetten.

Laten we beginnen met een anekdote.

Jarenlang voerden Scheveningse kabeljauwvissers met twee boten uit om op kabeljauw te vissen. In het midden spanden ze een net, ze sleepten het een tijdje door het zeewater en klaar was Kees. Waarom zouden ze hun methode veranderen? Het ging toch goed zo?! Tot op een dag, als één van de vissers ziek is, zijn collega in plaats van onverrichterzake naar huis terug te keren, op het lumineuze idee komt om zijn boot aan te sluiten bij een bestaand koppel en uit te varen met drie boten en twee netten. Aangezien kabeljauwvissen een kwestie is van rechtuit varen (veel kon er niet mis gaan), was er sprake van een ogenblikkelijk en volledig geslaagd experiment. En aangezien een eenvoudige rekensom leert dat twee netten met drie vissers verdelen natuurlijk heel wat efficiënter is (2/3 net/pp) dan één net met z’n tweeën (1/2 net/pp), werd dit ook meteen de nieuwe manier van kabeljauwvissen.

Bovenstaand voorbeeld is natuurlijk interessant vanwege de inventiviteit van de kabeljauwvisser die op het idee kwam gedrieën uit te varen. Maar nog veel interessanter is de houding van alle andere kabeljauwvissers. “Omdat alles goed ging” ontbrak hen blijkbaar voor ik-weet-niet-hoeveel-jaar de prikkel om hun methode te veranderen. Begrijpelijk. Net zoals de meeste andere mensen komen ook kabeljauwvissers pas in actie als er problemen zijn. Onlogisch als je het bekijkt vanuit het oogpunt van kansen zien en innoveren. Maar logisch als je het bekijkt vanuit het perspectief van de menselijke psychologie.

Problemen hebben op het eerste gezicht iets onbehaaglijks. Er moet iets gebeuren. Gedoe. Vervelend. Maar in tweede instantie schuilt er iets zeer aantrekkelijks in een probleem. Problemen zijn namelijk zichtbaar, tastbaar en voelbaar. Ze zijn concreet. Voor veel mensen is het zeer bevredigend om met een acuut probleem geconfronteerd te worden. Zeg als vrouw dat je een lekke band hebt, en een beetje man zal ‘m plakken. Problemen geven je het gevoel dat je iets kan doen. En dat jij er dus wat aan kan doen. Geen woorden maar daden!

Je onderneming levend houden vergt echter een andere houding.

Het vergt de houding waar de meeste kabeljauwvissers niet over beschikten, namelijk de houding om naar nieuwe mogelijkheden te kijken terwijl de zaken op zich goed gaan.  Die houding is echter nogal schaars. Want waarom aan het denken slaan als de dingen goed gaan? Innovaties kunnen niet anders dan voortkomen uit een onrustige, zoekende geest. Iemand die er blijkbaar behagen in schept voortdurend bestaande zekerheden overhoop te halen. Innoveren creëert juist onrust. En de meeste mensen houden juist van rust. Nederland is niet voor niets het land met de hoogste verzekeringsdichtheid.

Weten waar je aan toe bent.

Met je 55^ste met pensioen.

Woensdag gehaktdag.

Gelukkig is er hoop.

We hoeven maar één ding te leren: zodra iemand zegt “het gaat toch goed zo” laat dan alle alarmbellen rinkelen. Wacht niet op problemen. Je hoeft alleen maar even goed om je heen te kijken of je zult zien waar je een derde boot aan kunt spannen.

Tot alle kabeljauw is opgevist, overigens.

Is dat dan een probleem? Nee: de beste innovaties leveren per definitie de grootste problemen op. Je kan immers pas een band plakken als je eerst een fiets hebt uitgevonden. Hetgeen leidt tot de logische conclusie dat de beste manier om nooit meer een lekke band te hebben is er voor te zorgen dat de fiets niet uitgevonden wordt.

Berthold Gunster
Ja-maar®

Hoe is het nu met....... Nicolette Mak?

Het afgelopen jaar is er weer enorm veel gebeurt! We zijn gegroeid naar inmiddels 60 mensen, waarvan 55 een lastig lichaam hebben. Mijn strijd met de overheid om hen te dwingen in de groei van Valid Express te investering had een happy end in februari en vervolgens ben ik even flink onderuit gegaan. Na een paar weken op adem komen op de bank en een kuuroord in Sri Lanka, ben ik weer overeind gekrabbeld en aan de slag gegaan. 

We hebben samen met onze samenwerkingspartner JBM koeriers de Nuon en ROC tender gewonnen en opereren nu KlimaatNeutraal.

Ik bedacht een campagne, www.DraagJeSteentjeBij.nl (al staat hij nog niet zoals het moet) en ondertussen werd Valid Express een echt bedrijf met structuur, duidelijke richtlijnen en een echt organogram. J We zijn nu bezig met het keurmerk voor koeriersdiensten( een soort simpele iso certificering). Maar, ik ben ook gewoon een echte ondernemer die wil scoren, met zwarte cijfers. De afgelopen jaren heb ik alleen maar sociaal gescoord, want er zijn maar weinig commerciële ondernemingen die zo een hoog Social Return On Investment hebben als Valid Express. Maar die zwarte cijfers lieten steeds maar op zich wachten vanwege mijn haast om die arbeidsplaatsen te creëren. Maar nu moet het er van komen. Alles is er opgelijnd en klaar voor. Mijn jongens op kantoor , het nieuwe software systeem ( je kan online bestellen!), de strak getrainde en gemotiveerde koeriers, de super toffe Utrecht vestigingmanager Anne Marie ( die den haag/ Rotterdam er ook nog even bij pakt, zolang we nog geen vestigingpersoon daar hebben) en natuurlijk mijn Martine die voor al die vorige dingen verantwoordelijk is. En dat is kicken! En, omdat Valid Express, Valid is, heb ik nog steeds ontzettend veel mazzel met de goodwill die het heeft bij de mensen om ons heen, bijgevoegd de mail die Herbert van Hoogdalem aan 600 mensen in zijn netwerk stuurde. Cool he! Voel je vooral vrij deze te kopiëren en je eigen netwerk in te slingeren! Dat is fijn om te doen, want van goed doen wordt je heel blij!

Dingen die nu op stapel staan zijn De Beste Commercial van RNN7, waarin we onder leiding van alweer Herbert de prijs gaan winnen van € 60.000, indien iedereen de moeite neemt om te stemmen tenminste. En het eindelijk binnenhengelen van een contract met de Rabobank en Fortis. Als ik dit zo terug lees kan ik alleen maar voelen dat ik zo gelukkig ben met hoe alles gaat! Daar krijg je ontzettend veel energie van!

Nicolette Mak
www.validexpress.nl

Hoe is het nu met.......Susanne Piët?

Gruble-core

Waarschijnlijk vergaat het mij zoals de meesten: als het werkseizoen in volle gang is ontbreekt mij de rust en de tijd om echte diepe boeken te lezen. Bijvoorbeeld van door International Herald Tribune als onbegrijpelijk aangemerkte schrijvers zoals Sebold, of Pumak. Dergelijke kost bewaar ik voor de vakantie.

Als mijn hersens knersen over door bedrijven of personen aangedragen problemen (hoera, opdrachten), zwerven mijn ogen daarentegen in schaarse vrije tijd rusteloos langs de columns van koks en zangeressen, want dat schrijven voor een krant een vak zou zijn is natuurlijk een achterhaalde aanname. Of mijn geest hecht zich aan de tafelpraat van een dagelijks televisieprogramma. Veel uitspraken met tikkeltje ondeugende of zeer herkenbare zelfonthulling van het gehalte: houdt u bij de was ook altijd sokken over die niet bij elkaar passen? Zitten bij u ook de kleine pitjes van aalbessen en frambozen ver na consumptie hardnekkig irritant tussen de tanden? 
Ik ben kennelijk een sucker voor kliekjespraat, meningensnacks, slieren argumenten zonder kop of staart, maar met een zekere pit en kleefkracht. Hebbudatnouook? Ja zeker en vast wel, want, zo heb ik gemerkt, er is een markt voor.

Bewijsmateriaal even sliertig als de materie.
Nu het vakantie is, met afgezworen televisie, inclusief uitzending gemist , jammer dan, is er het boek. Deze keer stortte ik mij op een werk van een door mij, en niet alleen door mij, ze won immers diverse prijzen, gewaardeerde schrijfster Jane Smiley. Titel: Tien dagen in de heuvels. Gaat over het verblijf van een aantal eigenlijk niet uitgenodigde gasten in het huis van een regisseur, oud Oscarwinnaar, wiens roem en succes inmiddels tanen. In het huis in de heuvels van Hollywood, met zicht op het Getty museum gebeurt in wezen niets, behalve dat iedereen met iedereen een relatie van vriendschap, rivaliteit, familieband of sex heeft. Het boek bevat tien hoofdstukken, elk ervan geschreven vanuit het perspectief van steeds een ander van de tijdelijke bewoners. Hoewel de periode precies ook de tien dagen bestrijkt waarin de Verenigde Staten Irak aanvallen, richten de conversaties en observaties zich vooral op eten, gerechten, al of niet veganistisch, manier van bewegen, referenties aan scenes uit films,eigenschappen van filmsterren en herinneringen, irrelevantia dus en dan vooral aan tafel of in bed. Waarom moest dit boek geschreven worden, vroeg ik mij al lezend af, aanvankelijk niet in de gaten krijgend dat gaandeweg die mensen op me begonnen te groeien. Deep impact , shallow talk.

Wat dus inderdaad, heel knap is van die Smiley, die dus een enorm inlevingsvermogen paart aan schrijversschap.
Van de ene vakantiedag op de volgende torste ik opeens een nieuwe familie van tien mensen met mij mee, zelfs naar bed. En ik besefte, vooral toen ik tussendoor ook nog door een krant geïnterviewd werd over de mogelijke oorzaak van het groeiende verschijnsel van twitters en tevens toevallig in een andere krant las over het opkomende Mumblecore, een fenomeen van een toenemend aantal lowbudget films van jongeren waarin de acteurs mompelen, dat ik in de val van een trend getrapt was. Een trend, die zich vermoedelijk al begon af te tekenen met een film als Lost in Translation van regisseuse Sophie Coppola. Een trend die serieuzer en projectmatiger dan twitters werd ingezet door het opmarcherende legioen van Bloggers.

Dames en heren, wat is hier aan de hand.
De mens, dat rare zelfbewuste en zelflijdende zoogdier, wil niet lijden mar gelukkig zijn, ook in deze onheilstijden. Hij wil zich enerzijds zichzelf haast dwangmatig als uniek persoon kenbaar maken aan anderen door persoonlijke ervaringen vast te leggen op camera, mobiel, webcam of sms, en die te delen, kennelijk ramdom met bij voorkeur onbekenden. Vermoedelijk is het dezelfde aantrekkingskrant van de boodschap in de lege fles gegooid in de oceaan, of de ballon met het kaartje eraan dat in je tuin belandt. Geen commitment, geen doel, of plan, het toeval mag er greep op krijgen.

Onzekerheid schept een band, al is het maar van wantrouwen. Voorwaardelijke intimiteit wordt mogelijk gemaakt door onze technologie.

Er heerst daarbij momenteel een voorkeur, niet voor de existentialistische pretentie of de gat in de ozonlaag bla bla bla ,maar voor luchtigheid. Dus voor juist het persoonlijke kleine eigenlijk vooral onbetekenende verhaal, zonder stijl, zonder structuur, zonder professionaliteit, amateuristisch, terloops: de viering van de flard.
De flard: datgene wat je op straat, in de trein, op het strand hoort als je passanten bellen, een zinnetje, volkomen uit context, met soms een verrassende impact: je fantaseert meteen over die ander, de relatie, de context, of je herkent precies waar dit op slaat.

Waarom we dit willen? Om houvast te hebben in een wereld waarin we verloren lopen in een shampoostraat van de supermarkt, of waarin we telefonisch praten met kunstmatige stemmen van een hulpdesk, of waarin we zelf niet meer weten welk password we hadden gekozen voor onze creditcard? Mijn God wie ben ik? Je kunt je identiteit neerzetten, zelfs een betere die je had, zelfs een nieuwe zodat je de andere achter je kunt laten als een hagedis zijn staart, zelfs een verzonnen identiteit je bent spannender dan je durft, en interessanter dan meestal blijkt, je kletst gewoon maar aan en hebt contact met iemand anders die kletst.
En om te voorkomen dat je wordt afgewezen vermijd je de persoonlijke confrontatie, het grote gebeuren, de botsing, de pijn, het afgewezen kunnen worden. Je boodschap zwerft als een moleculair deeltje in de lucht, en kan eventueel botsen met een ander deeltje, en contact maken, als het klikt.

En waarom dit kletsen in de (letterlijk haast) de ruimte? Hebben we hier een behoefte te pakken? Ik denk het echt! Vermoedelijk omdat we te bang zijn voor echt contact en te verveeld zijn door Al’s Gorey Details over het einde van de wereld, omdat alles vergeleken daarbij zo nietig wordt, dat we kleine dingen nodig hebben, zomaar wat we oppikken als dennentakjes op een tweedjas. Omdat het echte nieuws te veel te groot, te diep, te erg, en te ongrijpbaar geworden is, maar vooral ook opgediend door frauduleuze woordvoerders en droog gekookt toch neerkomt op het gebruik van de gloeilamp, daarom is het nu de tijd voor conversatie patchwork. Terloops is goed.
Dialoogflarden als bedels aan je armband.

Anoniem en toch onthullend.
Diep en toch oppervlakkig.
Veelzeggend en toch cliché.
Herkenbaar en toch uniek.

Ik heb het ook, ik ben tenslotte ook maar een zoogdier van het mensensoort. Uniek en na-aper tegelijk. Kuddedier uit het renaissancebos. Met het Hebbudatnouook-dathebikheelanders-complex.

Maar u leest het goed: de juiste mumble-toon heb ik nog niet te pakken. Het is nog een beetje grumble-core.

Dr. Susanne Piët

Bonnes intentions

VAN 2007 NAAR 2008. Van Bokitoproof maffiam..tje naar klimaatneutrale slurptaks. Van ‘globaal dansen al dan niet op glad ijs of de vulkaan/zo, dus jij denkt dat je kan zingen/gastronautisch koken/gezonder afvallen’ with the Stars naar ‘The Great Global Warming Swindle-dans op het door Ben & Jerry’s geadopteerde laatste stukje authentiek Noordpoolijs/vulkanisch zwarte modder-worstelen/Oud Hollandsch gehakt rullen/kraak noch (s)maak/we zijn zo bij u terug’ met sterren.

Jaja, hoor ik je denken. Bedoel je niet van ‘een jaar geschiedenis vol hectiek, drama en vreugdevolle momenten’ naar ‘een nieuw jaar, een nieuw… enz. enz.’ Absoluut. Maar hier en daar moet -wat mij betreft- een vermaeckrandje kunnen.

Enniehoe. Terzake. Na een paar dagen welnessreces in het land van Le Pen, du vin et du Boursin gewerkt te hebben aan de ontwikkeling van mijn smaakpapillen, zodat ik nu in staat ben dégustation-menu's te verorberen, het laatste rozemarijnaardappeltje te prikken en een extra portie ijs van in oranjebloesemwater geweekte buffelricotta los te peuteren, ben ik druk bezig met de bonnes intentions voor het nieuwe jaar. Want bij het doorgeven van de marrons glacés (veel te lekker om alleen met Kerstmis te serveren) stelden heel wat goedwillenden mij de vraag ‘welke voornemens heb jij?’ En over die toekomstvraag wil ik het juist even met helemaal niemand hebben.

Tja, goede voornemens. In 2007 ging hier dus wel eens iets spectaculair mis. Maar ik bleef grijnzen en begon opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

Wat nu voor 2008? Weet ik het. Zakelijk: meer bizniz genereren met minder balance sheets en bottom lines. Meer de open dialoog. Persoonlijk: de 2007-voornemens hernieuwen. Mijn kennis en besef uitbreiden. Maar ook mijn fenomenaal afgestemde smaakpapillen blootstellen aan zoveel mogelijk  mooie en uitdagende genotzuchtige ervaringen (lees: haute gastro-cuisine bedevaarttochten). En vooral heel lang en onverantwoord genieten samen met mijn Cecille, Lodewijk en tweede kleine op komst. En daarna zien we wel wat het wordt.

En verder ga ik misschien nieuwe dingen doen, wellicht ook met HSMAIvriendjes. Kladblog tikken, liefst. Meningen droppen, ook leuk. En zo nu en dan berichten uit de wereld van Event(s) plaatsen – alles kan. Maar reken d’r op dat het nieuw en multimediaal zal zijn. Snap ik nog niet veel van, maar misschien komt dat nog na het HPNMC 2.0 (of HJ, moet ik zeggen: PMNMC 1.0).

Ik wens iedereen fantastische voornemens toe!

Met bijzonder hartelijke groet,
Gaston Boon
HYPSOS Event
g.boon@hypsos.com
         +31 (0)6 22 499 367       

PS. Tot in The House of Bols

Hoe is het nu met....... Roy Martina?

Roy Martina, In 2006 te gast bij de HSMAI

Wie is Roy Martina?
Roy Martina is holistisch arts met 30 jaar ervaring, internationaal veel gevraagd spreker, selfness coach, trainer en auteur van meer dan 50 boeken. Een aantal van zijn boeken is vertaald in 7 talen.
Hij is regelmatig te gast bij radio- en tv-programma’s en is sinds half maart dagelijks te zien in het tv programma Ik ben in balans dat wordt uitgezonden op RTL4, 5 en 7 en waarin hij ingaat op aspecten die gaan over lichaam, bezit, persoonlijke groei, relaties en zingeving in het leven.

Roy, je nieuwste boek Emotionele Fitness verschijnt binnenkort. Wat is Emotionele Fitness?
De betekenis van fysieke fitness kennen we allemaal. We gaan naar de sportschool of joggen een paar rondjes, we eten zo gezond mogelijk en zorgen dat ons lichaam in een picobello conditie verkeert. We verwaarlozen echter onze emotionele staat en verwerken onze emoties niet optimaal. We tobben over onze financiële situatie, voelen stress van ons werk, hebben relaties waarin we niet altijd harmonie ervaren, denken vaak negatief over onszelf, onderdrukken onze emoties, verzinnen excuses om allerlei zaken niet aan te pakken, slepen ballast mee uit ons verleden en ervaren dag in, dag uit te veel stress. Wanneer we onze emoties niet goed verwerken, worden ze toxisch en verliezen we energie door ons te ergeren, ons druk te maken en bezorgd te zijn. Dat zorgt er uiteindelijk voor dat we minder goed in ons vel zitten en dat ons lichaam en onze weerstand verzwakken. Dit kunnen we lang volhouden, maar vroeg of laat zal het lichaam signalen afgeven en worden we ziek, of zijn we minder vitaal of niet meer gelukkig. Door onze onderdrukte emoties te helen, beter onze grenzen aan te geven, en te leren dat ons welzijn niet afhangt van de kritiek en meningen van anderen kunnen we leren hiermee op een emotioneel intelligente wijze om te gaan. Dat noem ik Emotionele Fitness.

Hoe kunnen niet optimaal verwerkte emoties zo’n impact op ons leven hebben?
Wanneer wij geloven dat we het succes of geluk dat we willen niet waard zijn of verdienen, of dat we niet goed genoeg of slim genoeg zijn om te bereiken wat we echt willen, saboteren we onszelf en krijgen we tenslotte niet wat we willen. Onderdrukte emoties of niet verwerkte incidenten uit ons verleden kunnen meer effect op onze levenskwaliteit hebben dan wat dan ook. Mijn ervaring als holistisch arts wijst uit is dat alle onverwerkte zaken worden opgeslagen in het onbewuste. Daardoor speelt het onbewuste altijd een rol als we vastlopen in een patroon of ziek worden en we er niet in slagen daaruit te raken. Ik heb hiernaar meer dan 25 jaar onderzoek gedaan en ik ontdekte dat steeds schijnbaar toevallige situaties worden gecreëerd waardoor we keer op keer geconfronteerd worden met iets wat ons spanning en stress doet ervaren. Totdat we het eindelijk doorhebben en we onze kwaliteiten en wijsheid aanboren waardoor we nieuwe patronen kunnen creëren en beter met onze emoties leren omgaan.

Is stress niet iets dat bij ons jachtige leven hoort?
Een beetje stress is een prikkel en ook nodig. Chronische stress is wanneer ons leven teveel energie vraagt en wij niet meer volledig herstellen van onze dagelijkse beslommeringen.
Stress is een potentiële stille moordenaar. Hoe jij reageert op gebeurtenissen en ervaringen in jouw leven heeft te maken met hoe jij naar de wereld kijkt. Loop jij weg van conflicten en confrontaties of ben jij geconditioneerd om harmonie te bewaren en aardig gevonden te worden?
Besef dan dat je je energiehuishouding verziekt en dat lichamelijke stress het gevolg is. Chronische stress sloopt je immuunsysteem en is daardoor vaak een van de medeoorzaken van vele chronische ziektes.
Met Emotionele Fitness kun je leren hoe je effectief kunt omgaan met stress en hoe je conflicten en confrontaties frontaal aan kunt gaan en je gelukkiger kunt voelen. Stress heeft schadelijke gevolgen voor onze emotionele intelligentie en eist zijn tol, zowel lichamelijk, psychisch als op het gedrag en belemmert ons succes zowel in ons privéleven als in onze carrière.

Hoe uiten deze schadelijke gevolgen zich dan?
Mensen die last hebben van stress vertonen fysiek en emotioneel een gevarieerde hoeveelheid aan symptomen. Fysiek ervaren we dat we minder of juist meer gaan eten, minder energie hebben of juist hyperactief zijn, meer slapen of juist minder slapen, hoofdpijn, rugpijn en spijsverteringsklachten hebben. Emotioneel kunnen we sterk op stress reageren; we worden emotioneel labiel, snel prikkelbaar, depressief, hebben last van nervositeit en angstaanvallen. De meeste therapieën die ik heb gezien, falen volledig wanneer het erop aankomt om hiermee adequaat om te gaan. Dankzij Emotionele Fitness is het mij gelukt daarin een doorbraak te creëren.

Hoe werkt deze Emotionele Fitness techniek?
Emotionele Fitness leert jou hoe je jezelf kunt trainen emotioneel fitter te worden, zodat je beter kunt omgaan met emoties, stress en alles wat jou berooft van jouw passie, enthousiasme, vitaliteit, optimisme en levenskracht. Je leert een positief zelfbeeld te ontwikkelen en meer zelfvertrouwen te hebben. Dankzij de multimediale aanpak van mijn boek Emotionele Fitness via lezen, horen en zien, kun je door stapsgewijs de oefeningen te doen in je eigen tempo jouw leven sturen in de richting die jij wilt.

Via de site van Roy Martina kunnen gratis digitale boeken worden gedownload en kan men zich inschrijven voor zijn gratis nieuwsbrieven.

Reserveren van workshopdeelname via www.roymartina.com.

___________________________
Noot:
Informatie over Roy Martina en fotomateriaal is te verkrijgen via:
Joke Ancher – Communicatie & Media Manager Roy Martina
Telefoonnummer: 06 – 411 90 955
Website: www.roymartina.com
E-mail: joke@roymartina.com
Schrijvende pers en overige media kunnen gratis deelnemen aan de workshop.
Graag vooraf opgave van uw deelname bij Joke Ancher.

No Budget Marketing-terugblik HSMAI Trendseminar

BoatHouse Almere. Donderdag 13 september 2007. Tijdens het HSMAI Trendseminar gaf gepassioneerd marketingadviseur Jos Burgers een boeiende blik op het alternatief voor nóg vaker adverteren, wéér een mailing en nóg mooiere brochures. No Budget Marketing.

Ruim twee uur aanstekelijk enthousiasme, nuttige adviezen, ideeën, cases en bovenal nieuwe inzichten. Over het verwerven van nieuwe klanten en het behouden en uitbreiden van bestaande opdrachtgevers. Zonder daarvoor grote marketingbudgetten voor vrij te maken. Een aanpak, deels gebaseerd op het creëren van mond-tot-mondreclame. Want waarom zélf reclame maken als anderen het voor je kunnen doen, bijvoorbeeld je bestaande relaties (lees: jouw ambassadeurs!).

Maar ook de ogen geopend gekregen hoe je nieuwe opdrachtgevers kunt aantrekken door hen te laten ervaren hoe goed te bent, in plaats van het alleen maar te roepen.

Ik heb met veel plezier geluisterd en ben geboeid door het fenomeen No Budget Marketing. Met de dosis opgedane kennis en inspiratie ga ik graag aan het werk.

Fijn weekeinde!

Gaston Boon

HYPSOS Event

g.boon@hypsos.com
+31 (0)622 499 367

Oh ja, voordat ik het vergeet: Jos, je hebt er weer een ambassadeur bij! Goed voor de boekverkoop…

Rentrée

Zo, weer aan het werk. Vanaf gisteren weer mijn rentrée in “de winkel” gemaakt na twee weken en ietsje meer zomerreces. Vakantie voor mij is altijd alle zintuigen op scherp, memorabele stads-wandeltochten, boeken lezen en een niet geheel BMI-verantwoorde hoeveelheid spijs en drank. Met een hoofd vol impressies ga ik weer aan het werk dus…

Terug op mijn post voel ik dat ik weer full speed ben begonnen. Want waar de eerste paar dagen na de vakantie zich doorgaans prima lenen om er weer een beetje rustig in te komen, is het meteen vol aan de bak. Morgen, maar eigenlijk gisteren al, heb ik de deadline staan voor mijn eerste gastauteurblogstukje op het HSMAI weblog.

Want tegelijkertijd met mijn recente aanmelding als actief participant aan het grootste B2B netwerk voor Marketing, Sales en Communicatie profis in de gastvrijheidsindustrie heb ik de intentie uitgesproken regelmatig een (virtuele) bijdrage te leveren aan dat ontmoetingsplatform. En zoals oorspronkelijk elke belofte nakoming betekent, tik dus nu mijn eerste berichtje (of - zo u wilt – ‘posting’).

Waarom bloggen? Ja, goeie vraag. Waarom eigenlijk? Misschien omdat bloggen tegenwoordig hotter dan hot is? Omdat enkele prominenten en minder prominenten in de branche mij inmiddels zijn voorgegaan? Of omdat het medium bloggen, wiki en twitteren – net als andere vormen van virtuele communicatie (denk aan chatten, hyven, msn-en) dé trend van de (nog jonge) eeuw zullen worden?

Nuttig? Vaak wel. Het gaat nog steeds om de mensen die je er tegenkomt, waar je passie en visie mee kunt delen, waar je wat van leert, en die u misschien behulpzaam kunt zijn met waardevolle (account)informatie. Maar ook door uw inzichten, kennis en ervaringen als reactie onder deze posting achter te laten. En zo dragen we samen bij aan de echte doelstellingen van HSMAI, toch?

Het werk roept. En ik heb er ook weer zin in.

Met een hartelijke groet,

Gaston Boon

HYPSOS Event

g.boon@hypsos.com

+31 (0)6 22 499 367

PS: Reageer naar hartelust. Ik zie uit naar uw enthousiaste reactie!

Het verre zuiden voor Nederland begint in België

Al 47 jaar loop ik op deze aardbol rond als een rasechte Belg. Al moet ik bekennen dat de Nederlandse invloeden steeds in grotere mate mijn taal, mijn doen en denken beïnvloeden. Mijn Nederlands Limburgse grootmoeder, mijn Noord-Hollandse lieve echtgenote, mijn woning in Blegië aan de Nederlandse grens, mijn werkgever uit Hoofddorp, mijn contacten met alle managers en medewerkers uit de Nederlandse bedrijven. Een bijna complete inburgering. Het komt allemaal goed. Zeker en vast...

In deze column wil ik enkele bijzondere verschillen in het licht zetten tussen België en Nederland. En dan wil ik het niet hebben over de verschillen in taal, in huizen, onze wegen en de bewegwijzering. Ik wil wel even stilstaan bij een aantal opmerkelijke verschillen op het gebied van eten en drinken.

We leven nu in economische goede tijden. Maar enkele jaren geleden waren de tijden iets minder rooskleurig. Aan een Belg zal je in zijn eet- en drinkgedrag niet merken dat het onzekere tijden zijn. Ook in de magere jaren bezoekt hij frequent zijn favoriete restaurants en in de bedrijfskantine gaat hij voor zijn warme lunch. Een Nederlander vertaalt een onzekere tijd onmiddellijk in anders eten en drinken. Naast nog meer prijsbewust inkopen, zal hij in de bedrijfskantine er voor kiezen zijn eigen broodtrommeltje van huis mee te nemen. Ook komt het restaurantbezoek op een lagere prioriteit... Cijfers uit beide landen uit de bedrijfscatering en de (snel)wegrestaurants waren een bewijs voor dit vermoeden.

Nu we het hebben over onze lunchgewoonten, merk je dat het verre zuiden echt begint aan de Belgische grens. Tijdens bedrijfsseminars is een drie-gangen lunch, inclusief een rode of witte wijn, een essentieel onderdeel van het programma, de tevredenheid en motivatie van de deelnemers. Dit verklaart misschien mijn licht omhooggeschoten BMI. De traditionele broodmaaltijd met melk of karnemelk blijft voor mij nog steeds even wennen. Voor de gemiddelde Belg, op visite in Nederland is het een absolute verrassing of gruwel...

De visie op creativiteit en ondernemerschap in eten en drinken is in beide landen ook fundamenteel verschillend. Waar België nog met een vrij conservatieve blik de keukentradities in ere probeert te houden, merk je een enorme inhaalbeweging in Nederland in kwaliteit in de betere restaurants. België stagneert en verliest zelfs de befaamde Michelin-sterren, Nederland weet de laatste jaren elke keer opnieuw weer te verrassen.

Ook de gemiddelde werknemer in de Belgische en Nederlandse horeca staat op een andere manier in zijn bedrijf. De Belg spreekt je nog steeds aan met U, ziet zijn leidinggevende nog echt als zijn baas en zal zijn echte mening voornamelijk geven in de wandelgangen en toiletten. De Belg is nog steeds verbaast over de grote bek van de Nederlander. Een Nederlander zal voor datgene gaan, waar hij op zijn minst enige inspraak heeft over gehad. De kracht van het poldermodel. Het vertaalt zich in inbreng en betrokkenheid met het gevaar dat het doorschiet naar betweterigheid en bemoeizucht...

Ik ben de absolute mening toegedaan dat we veel van elkaar kunnen leren. De Vlaming is meer welkom in Nederland, dan het omgekeerde. Voor de Nederlanders ligt er een enorm potentieel naar het zuiden van de taalgrens. En die begint echt in België...

Theo Hamaekers
Business Group Manager Hospitaliy & Care
Performance Solutions
theo@performance-solutions.eu
06/55125331

We Care Foundation

De We Care Foundation is een stichting die geld inzamelt met behulp van de Nederlandse Horeca voor goede doelen die meer gastvrijheid in de samenleving mogelijk maken. Elk jaar wordt er een goed doel gekozen waar de gelden aan gedoneerd zullen worden. De We Care Foundation is een initiatief van HotelloTOP

Het ontstaan
Al eerder werden er tijdens evenementen van HotelloTOP veilingen gehouden ten behoeve van het goede doel. HotelloTOP wil meer dan incidentele acties en structureel bijdragen aan het maatschappelijk verantwoord ondernemen. Zodoende is binnen de collectieve gastvrijheidbranche de We Care Foundation opgericht. De inspiratie voor het concept van de We Care Foundation komt uit Engeland. De organisatie StreetSmart introduceerde zeven jaar geleden een succesvolle formule om in de wintermaanden geld op te halen in de horeca voor de daklozen. Tot op heden hebben zij meer dan 4 miljoen euro ingezameld in samenwerking met restaurants. Momenteel is dit concept ook overgenomen in Australië, de Verenigde Staten en Zuid-Afrika. In Nederland zal in oktober 2007 de lancering van de We Care Foundation plaatsvinden.

Wat is de We Care Foundation?
De We Care Foundation is in het leven geroepen om geld op te halen binnen de gastvrijheidbranche en te doneren aan een goed doel. De We Care Foundation vindt het hierbij belangrijk dat gastvrijheid centraal staat. Ook is het van belang dat iedereen het goede doel terug kan vinden in de lokale omgeving en dat het toeganklijk en herkenbaar is. De We Care Foundation biedt een ieder de mogelijkheid om maatschappelijk bewust te ondernemen. Dit wordt binnen de gastvrijheidbranche gerealiseerd doordat iedereen helpt: De gast geeft, de horeca faciliteert en het goede doel doet!

Het concept
Tijdens de wintermaanden (oktober, november, december) wordt er geld ingezameld in de Nederlandse restaurants en hotels. Juist in deze koude en donkere maanden, als de beter bedeelden van hun lunch, diner of hotelovernachting genieten, is men eerder geneigd een vrijwillige financiële bijdrage te leveren aan een goed doel zodat ook anderen méér van gastvrijheid kunnen genieten.

Bij deelnemende horecaondernemingen worden de gasten middels een klein informatief kaartje of een verwijzing op het menu geattendeerd op het feit dat er € 1 aan de rekening wordt toegevoegd voor het goede doel. Wanneer een gast niet wil meedoen, kan hij/zij dit aangeven aan de gastheer en dan zal de 1 € niet in rekening worden gebracht. Aan het einde van de maand maakt de horecaondernemer de donaties over aan de We Care Foundation.

We Care Foundation 2007
De doelstelling van de We Care Foundation is om in 2007 met een 500-tal horecaondernemingen een partnerovereenkomst aan te gaan om de We Care Foundation te ondersteunen door middel van deelname aan de € 1 actie. Daarnaast biedt de We Care Foundation de mogelijkheid om zelfstandig acties te initiëren of uw tijd in te zetten als ambassadeur of partner ten behoeve van de We Care Foundation.

Wilt u zich ook inzetten voor de We Care Foundation? Of wilt u meer informatie?
Kijkt u dan op de website www.wecarefoundation.eu of neemt u persoonlijk contact op met Jan Andries Kruijsifix via info@wecarefoundation.eu of via 043-3561091.